Hoofdstuk 2 – Deel 3
Hoofdstuk 2 – Deel 3
Milan draaide zich onmiddellijk om.
De man stond nog steeds naast de oude lindeboom.
Zijn donkere jas stak scherp af tegen het frisse groen van de bladeren. Zijn houding was ontspannen, bijna afwachtend. Alsof hij wist dat hij gezien was.
Walter kwam langzaam naast Milan staan.
“Blijf hier.”
“Kent u hem?”
Walter antwoordde niet.
Hij liep met beheerste passen naar de voordeur en opende die. Het koperen belletje klingelde helder boven zijn hoofd.
“Walter…”
Milan volgde hem naar buiten.
Op het dorpsplein leek niemand iets bijzonders op te merken. Een moeder hielp haar dochter op de fiets. Twee oudere mannen discussieerden voor de bakker over het weer. Op het terras van café De Linden werden glazen afgeruimd.
Alleen Walter keek nergens anders naar dan naar de man.
“Wie is hij?” fluisterde Milan.
“Dat weet ik niet meer zeker.”
“Niet meer?”
Walter kneep zijn ogen samen.
“Dat is juist het probleem.”
Aan de overkant van het plein zette de onbekende man één stap achteruit.
Toen draaide hij zich om en liep rustig weg, richting de straat die naar het oude station leidde.
Niet gehaast.
Niet alsof hij vluchtte.
Eerder alsof hij verwachtte dat iemand hem zou volgen.
“Kom.”
Walter liep onverwacht snel.
“Waar gaan we naartoe?”
“Niet naar hem.”
“Maar…”
“Juist daarom niet.”
Ze bleven midden op het plein staan, vlak bij de plaats waar ooit de sterrenboom had gestaan. Milan keek de straat in. De onbekende was inmiddels uit het zicht verdwenen.
“Waarom laat u hem gaan?”
Walter liet zijn blik over het plein glijden.
“Heb je iets opgemerkt?”
“Behalve dat hij verdween?”
“Nee.”
Milan dacht na.
Toen zag hij het.
Niemand op het plein had de man aangekeken.
Zelfs niet toen hij dwars over het trottoir was gelopen.
“Het lijkt alsof niemand hem zag.”
Walter knikte langzaam.
“Of niemand hem wilde zien.”
Die woorden bleven tussen hen hangen.
Een windvlaag streek over het plein. De bladeren van de lindeboom ritselden zacht. Milan dacht terug aan de Story die hij als kind zo vaak had gehoord over de oude Sterrennacht, toen wensen aan een houten sterrenboom werden gehangen. Niemand sprak er nog over, maar het plein leek de herinnering niet vergeten te zijn.
Walter verbrak de stilte.
“Ga vanmiddag niet alleen op pad.”
“Waarom niet?”
“Omdat nieuwsgierigheid soms luider spreekt dan voorzichtigheid.”
“Ik ben toch geen klein kind?”
“Nee.”
Walter keek hem ernstig aan.
“Dat maakt je juist kwetsbaar.”
Milan voelde de envelop in zijn binnenzak.
“Alles lijkt ineens om die kaart te draaien.”
“Dat doet het ook.”
“Wie heeft ze gestuurd?”
Walter sloot even zijn ogen.
“Ik weet het niet.”
“Maar u vermoedt iemand.”
“Ja.”
“Wie?”
Walter schudde zijn hoofd.
“Als ik nu namen begin te noemen, ga jij antwoorden zoeken op plaatsen waar je nog niet moet zijn.”
“Zoals het oude station?”
Walter keek hem zwijgend aan.
Dat ene zwijgen was antwoord genoeg.
De rest van de middag verliep traag.
Hoewel hij hielp klanten te bedienen, dwaalden Milans gedachten voortdurend af.
Een vrouw vroeg naar een historische roman.
Een jongen kocht een atlas voor school.
Walter voerde zijn gewone gesprekken alsof er niets gebeurd was.
Toch merkte Milan kleine veranderingen.
Walter keek vaker door het etalageraam.
Hij schrok telkens wanneer het belletje boven de deur ging.
En twee keer controleerde hij of de voordeur wel goed gesloten was.
Dat had Milan hem nog nooit zien doen.
Tegen sluitingstijd begon de lucht te veranderen.
De blauwe hemel kreeg een grijze waas.
De wind nam toe.
Een losse folder waaide over het plein.
Walter keek naar buiten.
“Er komt regen.”
Milan dacht aan de vreemde samenloop van gebeurtenissen.
“U zegt dat alsof dat belangrijk is.”
Walter glimlachte flauwtjes.
“Soms kondigt de lucht eerder verandering aan dan de mensen.”
Even later vielen de eerste druppels.
Niet hard.
Rustig.
Maar gestaag.
Ze tikten tegen de etalageruiten en dempten het geluid van het dorp.
Milan keek naar buiten.
Het plein leek plots kleiner.
Stiller.
Verder weg.
Hij dacht aan de onbekende man.
Aan Clara.
Aan zijn moeder.
Aan de woorden van zijn vader.
En aan de code op de kaart.
B17.
Walter begon de lampen één voor één uit te doen.
Alleen de verlichting boven de toonbank bleef branden.
“Ga maar naar huis.”
“En u?”
“Ik sluit straks af.”
Milan knikte.
Hij trok zijn jas aan.
Net voordat hij de deur opende, hield Walter hem tegen.
“Milan.”
Hij draaide zich om.
Walter haalde langzaam iets uit de zak van zijn schort.
Een kleine, verweerde messing sleutel.
Aan de sleutel hing een oud leren label, waarvan de tekst bijna volledig was vervaagd.
Walter keek enkele seconden naar de sleutel voordat hij hem weer stevig in zijn hand sloot.
“Nog niet,” mompelde hij meer tegen zichzelf dan tegen Milan.
“Wat is dat?”
Walter keek op.
“Niets.”
Hij stopte de sleutel terug.
“Ga nu.”
Milan stapte de regen in.
Na enkele passen keek hij nog één keer achterom.
Walter stond nog steeds in de deuropening van Boekhuis De Horizon.
Roerloos.
Alsof hij wachtte op iemand.
Of bang was dat iemand zou komen.
Toen sloot hij langzaam de deur.
Het koperen belletje klonk één laatste keer.
En diep onder de winkel, onhoorbaar voor iedereen op straat, klonk een doffe metalen tik.
Alsof ergens, ver onder de oude funderingen van Sterrendam, een zwaar slot langzaam in beweging was gekomen.
Hoofdstuk 2 – Deel 3
Hear Ye, Partner!
Een luxe wenskaart, waardig voor sheriff én pionier.
Hoogwaardig gedrukt, zo scherp als een revolver op high noon.
Met bijgeleverde envelop, klaar voor de rit over de prairie.
Perfect voor verjaardagen, van cowboy tot ranchbaas.
Voeg je eigen persoonlijke boodschap toe, recht uit het hart… of uit de saloon.
Veelgestelde vragen
Wat schrijf je in een verjaardagskaart?
Een persoonlijke herinnering, compliment of warme wens
maakt een verjaardagskaart extra bijzonder.
Waarom een fysieke wenskaart geven?
Een fysieke kaart blijft vaak jarenlang bewaard en
heeft meer emotionele waarde dan een digitaal bericht.
Welke wenskaart kies ik voor een vriend?
Een persoonlijke kaart met een oprechte boodschap
werkt vaak het best.
Wat schrijf je op een verjaardagskaart voor een collega?
Houd de boodschap vriendelijk,
professioneel en positief.
