Hoofdstuk 6 – Deel 2
De Tweede Sleutel
Hoofdstuk 6 – Deel 2
Die nacht kon Milan de slaap niet vatten.
De regen tikte onophoudelijk tegen het schuine dakraam van zijn kamer. Af en toe streek een windvlaag langs het huis, alsof iemand met vlakke hand over de gevel gleed.
Hij lag op zijn rug naar het plafond te kijken.
Steeds opnieuw hoorde hij de stem van zijn vader.
“Ik ben daar geweest.”
Niet één keer.
Heel vaak.
Waarom had hij daar nooit iets over verteld?
En waarom leek alleen de naam Sint-Luciahuis al voldoende om de lucht in de keuken te veranderen?
Milan draaide zich op zijn zij.
Op zijn bureau lagen de drie voorwerpen keurig naast elkaar.
De oude plattegrond.
De vergeelde ansichtkaart.
De kaart met het donkere raam.
In het schijnsel van zijn bureaulamp leken ze haast bij elkaar te horen, alsof ze ooit samen in één doos hadden gelegen.
Hij stond op en liep ernaartoe.
Voorzichtig streek hij met zijn vingers over de plattegrond.
Zijn blik bleef hangen op de kleine cirkel die Walter weken geleden had gezet.
Een huis vol hoop.
Hij sloot zijn ogen.
Hoop.
Dat woord voelde steeds vreemder.
Hoe meer hij ontdekte, hoe minder hoop er leek over te blijven.
Beneden hoorde hij een deur zacht dichtgaan.
Zijn ouders.
Waarschijnlijk maakten ze zich klaar om te gaan slapen.
Hij blies de bureaulamp uit.
De kamer werd donker.
Alleen het zwakke licht van de straatlantaarn viel nog door het raam.
Beneden bleef Thomas nog lang wakker.
Sophie schonk twee koppen thee in en zette er één voor hem neer.
Hij bedankte haar met een kleine glimlach.
“Je wist dat deze vraag ooit zou komen.”
Thomas knikte.
“Ja.”
“En toch schrok je.”
Hij wreef langzaam over de warme mok.
“Ik dacht dat we meer tijd hadden.”
Sophie ging tegenover hem zitten.
“We hebben altijd gedacht dat.”
Ze maakte haar zin niet af.
Dat hoefde ook niet.
Thomas wist precies wat ze bedoelde.
Ze hadden jarenlang gehoopt dat het verleden eenvoudig verleden zou blijven.
Dat sommige deuren gesloten konden blijven.
Maar sinds de vondst van de metalen kist leek het dorp langzaam wakker te worden.
Oude namen doken opnieuw op.
Oude verhalen kwamen terug.
En nu stelde ook Milan vragen.
Dezelfde vragen die hijzelf ooit had gesteld.
“Is Walter al bij hem geweest?”
vroeg Sophie zacht.
Thomas knikte.
“Dat weet ik bijna zeker.”
“Vertrouw je hem?”
Hij keek naar de regen achter het raam.
“Meer dan wie ook.”
“Maar?”
Thomas glimlachte flauwtjes.
“Walter vertelt verhalen zoals een boekhandelaar boeken verkoopt.”
“Langzaam.”
“Precies langzaam genoeg om je steeds terug te laten komen.”
Sophie moest lachen.
“Daar heb je eigenlijk wel gelijk in.”
Even voelde de keuken weer vertrouwd.
Gewoon.
Warm.
Maar het duurde niet lang.
Thomas keek naar de klok.
Bijna elf uur.
“Ik denk dat ik nog even naar boven ga.”
Sophie keek hem aan.
“Naar zolder?”
Hij knikte.
Ze zei niets.
Ze hoefde niet te vragen waarom.
Na al die jaren wist ze dat sommige nachten terugkeerden.
Altijd onverwacht.
Altijd op dezelfde manier.
De zolder rook naar oud hout.
En stof.
Thomas trok aan het peertje dat aan een rafelig koord hing.
Een zachte gele gloed vulde de ruimte.
Dozen.
Koffers.
Een oude kinderstoel.
Schilderijen die al jaren tegen de muur stonden.
Niets leek veranderd.
Toch voelde de ruimte anders.
Alsof ze op hem had gewacht.
Hij liep langzaam naar de verste hoek.
Daar stond een lage kast.
Verweerd.
Donker eikenhout.
Hij hurkte neer en opende het onderste deurtje.
Achter een stapel vergeelde dekens stond een kleine metalen koffer.
Niet groter dan een schoenendoos.
Hij bleef er een tijdlang naar kijken.
Zijn hand rustte op het koude metaal.
De kras linksboven zat er nog steeds.
Net als de kleine roestplek bij het slot.
De tijd had haar nauwelijks veranderd.
Voorzichtig haalde hij de koffer naar zich toe.
Hij zette haar op de vloer.
Zijn vingers gleden naar zijn broekzak.
Daar haalde hij een klein sleuteltje uit.
Hij had het al die jaren bewaard.
Aan dezelfde sleutelbos.
Tussen de huissleutel.
En de fietssleutel.
Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.
Heel even aarzelde hij.
Toen stak hij de sleutel in het slot.
Een droge klik.
Meer geluid maakte de koffer niet.
Thomas sloot zijn ogen.
Hij wist precies wat erin lag.
En toch voelde het alsof hij haar voor het eerst weer zou openen.
Langzaam tilde hij het deksel omhoog.
De geur van oud papier steeg onmiddellijk op.
Een geur die hij in geen jaren had geroken.
Bovenop lag een opgevouwen wollen sjaal.
Daaronder een bundeltje vergeelde brieven.
Een klein schriftje.
En een zwart-witfoto.
Thomas pakte de foto op.
Vier jonge mensen.
Lachend.
Voor een gebouw dat hij onmiddellijk herkende.
Het Sint-Luciahuis.
Zijn blik bleef rusten op één gezicht.
Anna.
Ze keek niet in de camera.
Ze keek opzij.
Alsof iemand haar naam had geroepen vlak voordat de foto werd genomen.
Thomas voelde een brok in zijn keel.
“Wat is er met je gebeurd?”
fluisterde hij.
Zijn stem verdween tussen de balken van het oude dak.
Hij legde de foto voorzichtig terug.
Onder de brieven zag hij iets van hout uitsteken.
Heel langzaam schoof hij het naar voren.
Een klein bootje.
Met de hand gesneden.
De verf was bijna helemaal verdwenen.
Alleen de vorm was nog perfect herkenbaar.
Hij draaide het om.
Aan de onderkant stonden twee kleine letters.
A.M.
Thomas liet zijn duim over de initialen glijden.
Zijn ogen vulden zich met herinneringen die hij jarenlang zorgvuldig had weggestopt.
Hij wist dat hij de koffer eigenlijk weer moest sluiten.
Dat hij het verleden moest laten rusten.
Maar diep vanbinnen voelde hij hetzelfde als Milan.
Het verhaal liet zich niet langer verbergen.
Het had zelf besloten terug te keren.
Hoofdstuk 6 – Deel 2
Hear Ye, Partner!
Een luxe wenskaart, waardig voor sheriff én pionier.
Hoogwaardig gedrukt, zo scherp als een revolver op high noon.
Met bijgeleverde envelop, klaar voor de rit over de prairie.
Perfect voor verjaardagen, van cowboy tot ranchbaas.
Voeg je eigen persoonlijke boodschap toe, recht uit het hart… of uit de saloon.
Veelgestelde vragen
Welke kaart kies je voor een tiener?
Een moderne en trendy kaart.
Wat schrijf je voor een 30e verjaardag?
Feliciteer met deze nieuwe levensfase.
Wat schrijf je voor een 40e verjaardag?
Benadruk ervaring en mooie vooruitzichten.
Wat schrijf je voor een 60e verjaardag?
Wens gezondheid en geluk toe.
Wat schrijf je voor een 70e verjaardag?
Vier een leven vol herinneringen.
