Hij onderzocht het deksel aandachtig.

“Ze heeft hem goed afgesloten.”

Hij glimlachte.

“Dat verbaast me niets.”

Aan de rand van het deksel zat een smalle koperen ring.

Geen slot.

Geen schroefdraad.

Alleen een klein pijltje.

Milan voelde onmiddellijk de overeenkomst.

“Weer een richting.”

Walter keek tevreden.

“Je begint het te zien.”

Hij draaide niet aan de koker.

Hij draaide de ring.

Net zolang tot beide pijlen samenvielen.

Met een zachte klik sprong het deksel los.

Binnenin lag een opgerolde perkamentrol.

Daarnaast een klein linnen zakje.

En een ronde messing penning.

Walter haalde eerst de penning eruit.

Aan de ene kant stond het bekende kompas.

Aan de andere kant slechts één woord.

Vertrouwen

Hij legde de penning naast de koker.

Daarna maakte hij voorzichtig het zakje open.

Er kwamen vijf kleine glazen knikkers tevoorschijn.

Allemaal verschillend van kleur.

Diepblauw.

Groen.

Amber.

Helder wit.

En donkerrood.

Milan keek verbaasd.

“Wat betekenen die?”

Walter schudde zijn hoofd.

“Dat weet ik niet.”

“Anna heeft nooit iets zomaar bewaard.”

Hij keek peinzend naar de knikkers.

“Maar waarom juist deze…”

Tenslotte pakte hij de perkamentrol.

Het papier kraakte zacht toen hij het lint losmaakte.

Op het eerste vel stond slechts één zin.

In Anna’s sierlijke handschrift.

Aan degene die na ons verder zoekt.

Walter slikte.

Heel even sloot hij zijn ogen.

Daarna begon hij te lezen.

Als je deze woorden leest, betekent dat dat de tweede sleutel haar werk heeft gedaan.

Niet door een deur te openen.

Maar door iemand naar de juiste plaats te brengen.

Als dat zo is, dan is Sterrendam opnieuw toe aan een Bewaarder.

Walter hield even op.

De stilte voelde zwaarder dan tevoren.

Hij las verder.

Vertrouw niet op kaarten zonder verhalen.

Vertrouw niet op verhalen zonder plaatsen.

En vertrouw vooral nooit op een herinnering die niemand durft te vertellen.

Milan voelde hoe iedere zin iets in beweging zette.

Alsof Anna niet tegen Walter sprak.

Maar rechtstreeks tegen hem.

Walter bladerde verder.

Halverwege de brief viel plotseling een dun vel papier uit de rol.

Het dwarrelde langzaam op tafel.

Milan pakte het op.

Het bleek een tekening te zijn.

Geen kaart.

Geen gebouw.

Maar een oude eikenboom.

Daaronder stond een eenvoudige schets van een bankje.

En daarnaast één woord.

Noordhelling.

Walter keek verrast op.

“De Noordhelling…”

fluisterde hij.

“Dat kan toch niet.”

“Wat is de Noordhelling?”

Walter stond langzaam op.

Hij liep naar de grote kaart van Sterrendam die tegen de muur hing.

Zijn vinger gleed langs de rand van het dorp.

Voorbij de rivier.

Voorbij de oude molen.

Tot hij bleef rusten op een beboste heuvel.

“Hier.”

zei hij.

“Vroeger liep bijna niemand daarheen.”

“En nu?”

Walter keek hem aan.

“Nu ook niet.”

Hij bleef nog een moment zwijgend naar de kaart kijken.

Toen keek hij weer naar Anna’s brief.

Helemaal onderaan stond nog één laatste regel.

Kleiner geschreven dan de rest.

Alsof ze pas op het laatste moment had besloten hem toe te voegen.

Walter las hem hardop.

Zoek de boom voordat de kist wordt geopend.

Zijn blik gleed langzaam naar de verzegelde houten kist die nog altijd onaangeroerd op de tafel lag.

Voor het eerst sinds Milan hem kende, leek Walter werkelijk ongerust.

“Dan hebben we minder tijd dan ik dacht.”

“Waarom?”

Walter keek hem ernstig aan.

“Omdat Anna nooit een waarschuwing opschreef zonder reden.”

Hij legde de brief voorzichtig terug in de koker.

“En als zij zegt dat we eerst de boom moeten vinden…”

Hij keek naar de verzegelde kist.

“…dan blijft deze voorlopig dicht.”