Sint-Luciahuis.

Een koude rilling trok over zijn rug.

Walter had hem niet gevraagd naar de achtergrond te kijken omdat er toevallig een wegwijzer stond.

Hij had geweten dat Milan die naam zou ontdekken.

En opnieuw had hij niets verteld.

Hij had hem zélf laten vinden.

Walter kwam terug met een dienblad.

Twee dampende bekers.

“Warme chocolademelk.”

Milan keek verrast op.

“Geen thee?”

Walter zette de bekers neer.

“Niet ieder gesprek vraagt om thee.”

Hij ging zitten en zag onmiddellijk dat Milan de wegwijzer had ontdekt.

“Je hebt hem gevonden.”

“U wist dat hij erop stond.”

Walter knikte.

“Ja.”

“Waarom hebt u dat gisteren niet laten zien?”

“Omdat je gisteren nog naar gezichten keek.”

Hij schoof de foto iets dichter naar Milan toe.

“Vandaag kijk je verder.”

Milan keek hem onderzoekend aan.

“Doet u dit altijd?”

“Wat?”

“Mensen zelf dingen laten ontdekken.”

Walter glimlachte.

“Dat is de enige manier waarop een waarheid echt van iemand wordt.”

Milan tikte op de foto.

“Deze wegwijzer stond hier dus echt?”

“Ja.”

“En hij wees naar het Sint-Luciahuis.”

“Dat deed hij.”

“Wat was dat voor plaats?”

Walter nam rustig een slok van zijn chocolademelk.

“Een groot gebouw aan de rand van het dorp.”

“Dat weet ik.”

Hij tikte op de plattegrond.

“Maar waarvoor diende het?”

Walter bleef even stil.

“Door de jaren heen voor verschillende dingen.”

“Zoals?”

“Eerst een klooster.”

Hij telde op zijn vingers.

“Daarna een weeshuis.”

“Later een opvanghuis.”

“En uiteindelijk…”

Hij aarzelde.

“…een plaats waar mensen terechtkwamen die nergens anders meer heen konden.”

Milan fronste.

“Waarom heb ik daar nog nooit van gehoord?”

Walter keek hem aan.

“Omdat het al lang verdwenen is.”

“Dat is geen antwoord.”

Walter knikte.

“Nee.”

Hij keek naar buiten, waar de mist inmiddels bijna volledig was opgetrokken.

“Het echte antwoord is ingewikkelder.”

“Is het afgebrand?”

Walter schudde zijn hoofd.

“Afgebroken?”

Een korte stilte.

“Ja.”

“Waarom?”

Walter haalde langzaam adem.

“Officieel omdat het gebouw onveilig was.”

“En onofficieel?”

Walter glimlachte flauwtjes.

“Je begint de juiste vragen te stellen.”

“Dat deed ik al.”

“Nee.”

Hij keek Milan ernstig aan.

“Eerst vroeg je wie.”

“Nu vraag je waarom.”

Hij tikte zacht op de tafel.

“Dat is een belangrijk verschil.”

Milan zweeg.

Hij merkte dat Walter gelijk had.

Aan het begin van zijn zoektocht wilde hij vooral weten wie de mysterieuze mensen waren.

Nu begon hij zich af te vragen waarom zoveel dingen verborgen waren gebleven.

Waarom foto’s verdwenen.

Waarom gebouwen uit kaarten werden gewist.

Waarom volwassenen zwegen zodra bepaalde namen vielen.

En waarom het voelde alsof heel Sterrendam meewerkte aan één groot geheim.

Walter stond langzaam op.

“Kom eens mee.”

Hij liep niet naar de historische afdeling.

Niet naar de voorraadkamer.

Maar naar de etalage aan de voorkant van de winkel.

Hij wees naar buiten.

“Zie je het park?”

Milan knikte.

Tussen de bomen speelden een paar kinderen.

Een vrouw liet haar hond uit.

Op een bankje zat een oudere man een krant te lezen.

Niets bijzonders.

“Wat zie je?”

“Het park.”

Walter glimlachte.

“Nog eens.”

Milan keek opnieuw.

De oude kastanjebomen.

Het wandelpad.

De vijver.

Een speeltoestel.

“Nog steeds een park.”

Walter knikte.

“Precies.”

Hij liet een stilte vallen.

“Maar toen ik jouw leeftijd had…”

Zijn blik bleef op de bomen rusten.

“…stond daar geen park.”

Milan keek opnieuw.

Hij probeerde zich een groot gebouw voor te stellen tussen de bomen.

Het lukte nauwelijks.

Alsof het park altijd had bestaan.

“Vreemd,” mompelde hij.

“Wat?”

“Alsof mijn hoofd weigert zich daar een gebouw voor te stellen.”

Walter glimlachte.

“Dat heet gewenning.”

Hij keek Milan aan.

“Wanneer iets lang genoeg verdwenen is, geloven mensen vanzelf dat het er nooit geweest is.”

Die woorden bleven hangen.

Ze gingen niet alleen over gebouwen.

Dat voelde Milan onmiddellijk.

Walter liep terug naar de toonbank.

Hij opende een oude lade.

Daaruit haalde hij een vergeelde ansichtkaart.

Niet één met een gouden ster.

Gewoon een oude prentkaart.

Hij gaf haar aan Milan.

Op de voorkant stond een groot bakstenen gebouw.

Drie verdiepingen hoog.

Hoge ramen.

Een kleine kapel.

En een tuin met lindebomen.

Bovenaan stond gedrukt: