Hoofdstuk 5 – Deel 2
Hoofdstuk 5 – Deel 2
Milan hield zijn adem in.
Zijn moeder draaide zich alweer om naar de gootsteen.
Ze had de envelop achteloos op het aanrecht gelegd, tussen een stapel reclamefolders en de krant van die ochtend.
Ze had de kleine gouden ster niet gezien.
Daar was hij bijna zeker van.
Heel even speelde hij met de gedachte haar erop te wijzen.
Maar iets hield hem tegen.
De vorige kaart had alles veranderd.
Wat zou deze doen?
“Wil jij straks nog brood halen?” vroeg zijn moeder zonder zich om te draaien.
“Eh… ja.”
Zijn stem klonk iets hoger dan normaal.
“Goed.”
Ze pakte de waterkoker.
“Dan hoef ik vanmiddag niet meer weg.”
Milan knikte, al keek ze niet.
Zijn ogen bleven op de envelop rusten.
De gouden ster glansde nauwelijks zichtbaar in het ochtendlicht.
Precies klein genoeg om alleen op te vallen als je wist waar je naar moest zoeken.
“Mag ik de post even pakken?”
Zijn moeder haalde haar schouders op.
“Natuurlijk.”
Zo nonchalant mogelijk liep Milan naar het aanrecht.
Hij pakte de stapel op.
Twee folders.
Een elektriciteitsfactuur.
Een tijdschrift voor zijn vader.
En onderaan…
de witte envelop.
Hij draaide haar voorzichtig om.
Geen postzegel.
Geen adresstempel.
Alleen hun naam.
Familie Vermeer.
Geschreven in hetzelfde sierlijke handschrift als de vorige keer.
Zijn hart begon sneller te slaan.
“Is er iets bijzonders?” vroeg zijn moeder.
Hij keek onmiddellijk op.
“Nee.”
Hij legde de andere post op tafel.
Alleen de witte envelop hield hij nog vast.
Zijn moeder schonk kokend water in een mok.
“Maak jij hem maar open.”
Milan keek haar verbaasd aan.
“Ik?”
“Waarschijnlijk is het toch weer iets voor jou.”
Ze zei het bijna achteloos.
Maar de glimlach waarmee ze het uitsprak, bereikte haar ogen niet.
Alsof ze diep vanbinnen al wist wat erin zat.
Voorzichtig brak Milan de verzegeling open.
Geen brief.
Geen lange uitleg.
Alleen een stevige kaart van dik papier.
Net als de vorige.
Hij draaide haar langzaam om.
Op de voorkant stond opnieuw slechts één zin.
Niet alles wat verdwenen is, wil gevonden worden.
Daaronder stond opnieuw een kleine gouden ster.
Milan voelde kippenvel over zijn armen trekken.
Hij draaide de kaart om.
Op de achterkant stond deze keer geen tekst.
Alleen een eenvoudige pentekening.
Een gebouw.
Drie verdiepingen.
Een kleine kapel.
Hoge ramen.
Hij kende het onmiddellijk.
Het was hetzelfde gebouw als op de oude ansichtkaart.
Het Sint-Luciahuis.
Maar er was iets anders.
Op de tekening was één raam donker ingekleurd.
Helemaal links.
Meer niet.
Geen uitleg.
Geen datum.
Geen afzender.
Alleen dat ene zwarte raam.
“Wat staat erop?”
Zijn moeder was ongemerkt dichterbij gekomen.
Milan draaide de kaart instinctief iets weg.
Niet om haar buiten te sluiten.
Eerder omdat hij eerst zelf wilde begrijpen wat hij zag.
“Een tekening.”
“Waarvan?”
Hij aarzelde.
“Van het Sint-Luciahuis.”
Zijn moeder verstijfde.
Niet dramatisch.
Maar net genoeg.
Ze pakte de kaart niet aan.
Ze keek er alleen naar.
Lang.
Veel langer dan nodig was.
Toen fluisterde ze bijna onhoorbaar:
“Ze zijn vroeger dan verwacht.”
Milan keek op.
“Wie?”
Zijn moeder leek zich onmiddellijk te realiseren wat ze had gezegd.
Ze schudde langzaam haar hoofd.
“Laat maar.”
“Nee.”
Hij stapte dichterbij.
“Dat zegt iedereen steeds.”
Ze sloot even haar ogen.
“Ik weet het.”
“Waarom mag niemand normaal antwoord geven?”
Ze keek hem verdrietig aan.
“Omdat normale antwoorden niet meer bestaan zodra deze kaarten verschijnen.”
Er werd op de voordeur geklopt.
Geen bel.
Drie rustige tikken.
Tok.
Tok.
Tok.
Zijn moeder keek verschrikt op.
“Verwacht u iemand?”
Ze schudde haar hoofd.
“Blijf jij even hier.”
Ze liep naar de gang.
Milan hoorde de voordeur opengaan.
Een bekende stem.
Warm.
Rustig.
Walter.
“Goedemorgen, Sarah.”
“Walter…”
Er viel een korte stilte.
“Je hebt hem ook gezien?”
“Ja.”
“Mag ik binnenkomen?”
Een paar tellen later verschenen ze samen in de keuken.
Walter had zijn lange grijze jas nog aan.
Zijn blik viel onmiddellijk op de kaart in Milans hand.
Hij knikte langzaam.
“De derde.”
Milan keek verbaasd op.
“De derde?”
Walter glimlachte flauwtjes.
“Voor jou de tweede.”
Hij keek naar Sarah.
“Voor jullie de derde.”
Milan voelde opnieuw dat er een stuk van de puzzel ontbrak.
“Waar hebben jullie het over?”
Walter deed zijn jas uit en hing hem over een stoel.
Daarna pakte hij de kaart niet op.
Hij keek alleen naar het donkere raam op de tekening.
Zijn gezicht werd ernstig.
“Dat hadden ze nog niet mogen doen.”
Sarah sloeg haar armen over elkaar.
“Dat dacht ik ook.”
“Wie zijn ‘ze’?” vroeg Milan.
Walter keek hem aan.
Ditmaal duurde de stilte langer dan anders.
Niet omdat hij geen antwoord wilde geven.
Maar omdat hij de juiste woorden zocht.
“Degene die de kaarten sturen,” zei hij uiteindelijk.
“Is dat niet één persoon?”
Walter schudde langzaam zijn hoofd.
“Nee.”
Milan voelde zijn maag samentrekken.
Al die tijd had hij gedacht dat één onbekende hem stap voor stap leidde.
Maar als Walter gelijk had…
dan waren er meerdere mensen.
Mensen die al die jaren hadden gezwegen.
Mensen die precies wisten waar hij zich bevond.
En die blijkbaar besloten hadden dat het tijd was voor de volgende stap.
Walter keek opnieuw naar de kaart.
Zijn wijsvinger bleef enkele centimeters boven het zwarte raam hangen.
“Ik ben bang…”
zei hij zacht,
“…dat het tijd wordt om je eindelijk te vertellen wat er op de tweede verdieping van het Sint-Luciahuis gebeurde.”
Hoofdstuk 5 – Deel 2
Hear Ye, Partner!
Een luxe wenskaart, waardig voor sheriff én pionier.
Hoogwaardig gedrukt, zo scherp als een revolver op high noon.
Met bijgeleverde envelop, klaar voor de rit over de prairie.
Perfect voor verjaardagen, van cowboy tot ranchbaas.
Voeg je eigen persoonlijke boodschap toe, recht uit het hart… of uit de saloon.
Veelgestelde vragen
Wat schrijf je voor een opa?
Wens hem gezondheid en mooie momenten toe.
Hoe feliciteer je iemand formeel?
Gebruik een nette en respectvolle tekst.
Hoe feliciteer je iemand informeel?
Schrijf spontaan en persoonlijk.
Waarom een handgeschreven kaart sturen?
Dat voelt persoonlijker dan een getypte boodschap.
Wat zijn grappige verjaardagswensen?
Luchtige teksten die een glimlach bezorgen.
