Hoofdstuk 7 – De Kamer boven de Boekhandel

Deel 1 van 3

De winter had Sterrendam inmiddels volledig bereikt.

Een dun laagje rijp lag als een witte deken over de daken. De bomen langs de Verde stonden kaal en de wind joeg afgevallen bladeren door de verlaten straten.

Milan trok zijn sjaal wat hoger op terwijl hij naar zijn fiets liep.

Voordat hij vertrok, keek hij nog één keer om naar het huis.

Achter het keukenraam stond zijn moeder de koffiekopjes af te wassen.

Zijn vader was nergens te zien.

Waarschijnlijk boven.

Of misschien al vertrokken.

Sinds het gesprek over het Sint-Luciahuis leek Thomas stiller dan anders. Niet afstandelijk, maar alsof hij voortdurend luisterde naar iets wat alleen hij kon horen.

Milan stapte op.

In zijn jaszak voelde hij het kleine koperen sleuteltje.

Hij had het de afgelopen dagen tientallen keren bekeken.

Geen merk.

Geen nummer.

Alleen een klein kompas, zorgvuldig in het metaal gegraveerd.

Steeds opnieuw hetzelfde symbool.

Steeds opnieuw dezelfde vraag.

Welke deur hoorde erbij?

Hij dacht ook aan het briefje dat hij die ochtend onder de ansichtkaart had gevonden.

Hij had het voorzichtig opengevouwen.

Binnenin stond slechts één zin.

De tweede sleutel opent geen slot.

Geen naam.

Geen handtekening.

Alleen hetzelfde sierlijke handschrift als op de kaarten.

Hij had de woorden inmiddels uit zijn hoofd geleerd.

Wat moest hij ermee?

Een sleutel die geen slot opende, was geen sleutel.

Tenzij…

Hij trapte wat harder door.

Walter zou het misschien weten.

Of misschien ook niet.

Maar hij was de enige die nooit verbaasd leek wanneer een nieuwe vraag opdook.

De ramen van Boekhuis De Horizon besloegen van de warmte binnen.

Toen Milan zijn fiets tegen de gevel zette, hoorde hij al het bekende geluid van ritselende dozen.

Hij stapte naar binnen.

De geur van papier, koffie en oud hout viel als een warme deken om hem heen.

Achter in de winkel stond Walter tussen stapels nieuwe boeken.

Hij haalde zorgvuldig de beschermende verpakking van een doos.

“Goedemorgen.”

Walter keek op.

Zijn glimlach verscheen meteen.

“Goedemorgen, Milan.”

Hij bestudeerde hem een paar tellen.

“Je hebt slecht geslapen.”

Milan trok verbaasd zijn wenkbrauwen op.

“Zie je dat echt?”

Walter legde een boek op de stapel.

“Je ogen stellen meer vragen dan je mond.”

Milan moest lachen.

“Dat begint een gewoonte te worden.”

“Vragen?”

“Dat u dingen ziet voordat ik ze vertel.”

Walter haalde zijn schouders op.

“Dat is het voordeel van een boekhandel.”

Milan keek hem vragend aan.

“Boeken leren je langzaam lezen.”

“Ook mensen?”

“Vooral mensen.”

Even bleef het stil.

Walter pakte een stofdoek en veegde gedachteloos over de toonbank.

“Je bent niet alleen gekomen om boeken te bekijken.”

Milan schudde zijn hoofd.

Hij haalde het koperen sleuteltje uit zijn jaszak en legde het op de houten toonbank.

Het metaal glansde dof in het winterlicht.

Walter keek ernaar.

Hij raakte het niet aan.

Zijn blik bleef rusten op het kleine kompas.

“Ik dacht al dat je hem zou meenemen.”

“Kent u hem?”

Walter antwoordde niet onmiddellijk.

Hij boog zich iets voorover.

“Waar heb je hem gevonden?”

“In de envelop.”

“Bij het briefje?”

Milan keek verrast op.

“U wist dat er een briefje was?”

Walter glimlachte flauwtjes.

“Nee.”

“Maar iemand die een sleutel stuurt, laat zelden alleen een sleutel achter.”

Milan liet zijn vingers over de rand van het koper glijden.

“Er stond dat de tweede sleutel geen slot opent.”

Walter knikte langzaam.

“Dat klopt.”

Milan keek hem ongelovig aan.

“U zegt dat alsof het de normaalste zaak van de wereld is.”

“Misschien is het dat ook.”

“Voor u misschien.”

Walter glimlachte.

“Niet voor mij.”

Hij keek opnieuw naar het sleuteltje.

“Alleen voor degene die hem gemaakt heeft.”

“En wie was dat?”

Walter zweeg.

Niet lang.

Maar lang genoeg om Milan te laten voelen dat hij het antwoord kende.

“Dat weet ik niet zeker.”

“Of wilt u het niet zeggen?”

Walter keek hem recht aan.

“Dat verschil wordt steeds kleiner.”

Milan zuchtte.

“U doet het weer.”

“Wat?”

“Antwoorden geven zonder antwoord te geven.”

Walter moest lachen.

“Dat is een eerlijk verwijt.”

Hij pakte het sleuteltje nu voorzichtig op.

Hij draaide het langzaam tussen zijn vingers.

Het gegraveerde kompas ving even het licht dat door het raam viel.

“Zie je deze windstreken?”

Milan knikte.

“Ja.”

“Ze wijzen niet naar het noorden.”

Milan fronste.

Walter legde de sleutel plat op de toonbank.

“Een kompas hoort altijd hetzelfde te doen.”

Hij draaide de sleutel een kwartslag.

“Maar deze niet.”

Milan boog zich dichterbij.

Nu zag hij het ook.

De pijl stond niet op het noorden gegraveerd.

Hij wees schuin.

Naar een richting die nergens logisch leek.

“Is dat een fout?”

vroeg Milan.

Walter glimlachte.

“Nee.”

Hij keek op.

“Dat is een aanwijzing.”

Zijn woorden bleven tussen de boekenkasten hangen.

Milan keek opnieuw naar de sleutel.

Plotseling leek het geen gebruiksvoorwerp meer.

Maar een kaart.

Een richting.

Een begin.

Walter legde het sleuteltje voorzichtig terug.

Daarna keek hij naar de trap achter in de winkel.

“Kom maar mee.”

Milan keek verbaasd op.

“Waarheen?”

Walter pakte zijn sleutelbos uit zijn broekzak.

“Naar een plaats waar bijna niemand komt.”

“Is daar het antwoord?”

Walter schudde langzaam zijn hoofd terwijl hij zich naar de trap omdraaide.

“Nee.”

Hij glimlachte.

“Maar wel de juiste vragen.”