Hoofdstuk 8 – De Trap naar Boven
Deel 2 van 3
Boven in de kamer bleef Walter niet bij de werktafel staan.
Hij liep rechtstreeks naar de achterste boekenkast.
Een hoge kast, gevuld met oude encyclopedieën waarvan de leren ruggen door de jaren heen donkerbruin waren geworden.
Milan had er de vorige keer nauwelijks aandacht aan besteed.
Nu zag hij dat Walter de titels aandachtig bekeek.
Niet omdat hij een boek zocht.
Maar omdat hij precies wist welk boek hij moest aanraken.
Hij trok een dikke encyclopedie enkele centimeters naar voren.
Daarna een tweede.
En tenslotte een derde.
Er klonk een zachte klik.
Bijna onhoorbaar.
Walter deed een stap achteruit.
“Heel lang geleden,” zei hij, “werd een boekhandel gebouwd om boeken te bewaren.”
Hij glimlachte.
“Soms bewaart een boekhandel nog iets anders.”
Langzaam begon de volledige boekenkast naar voren te draaien.
Niet snel.
Alsof het oude mechanisme eerst wakker moest worden.
Achter de kast verscheen een smalle nis.
In de achterwand zat een lage houten deur.
Geen klink.
Geen slot.
Alleen een ronde uitsparing.
Precies zo groot als het koperen sleuteltje.
Milan voelde hoe zijn ademhaling versnelde.
Hij haalde de sleutel uit zijn jaszak.
Het gegraveerde kompas glansde zwak in het licht van de zolderkamer.
Walter zei niets.
Hij keek alleen.
Dit moest Milan zelf doen.
Voorzichtig plaatste Milan de sleutel in de ronde opening.
Hij paste perfect.
“Maar…”
fluisterde hij.
“Op het briefje stond dat de tweede sleutel geen slot opent.”
Walter glimlachte.
“Dat doet hij ook niet.”
Milan keek hem vragend aan.
“Probeer hem niet te draaien.”
Hij legde voorzichtig zijn hand op de sleutel.
“In plaats daarvan…”
Walter wees naar het kleine kompas.
“…richt je de pijl.”
Milan keek aandachtig.
Voor het eerst zag hij dat de uitsparing rondom de sleutel kon bewegen.
Heel langzaam draaide hij niet de sleutel…
maar de houten ring eromheen.
Tot de gegraveerde pijl precies dezelfde richting aanwees als op de kaart van Anna.
Er klonk een diep, dof geluid.
Alsof ergens in het gebouw een oud contragewicht in beweging kwam.
De deur sprong een fractie open.
Milan keek verbaasd naar Walter.
“Zie je?”
zei Walter zacht.
“De sleutel opent niets.”
Hij duwde de deur voorzichtig verder open.
“Ze wijst alleen de juiste richting.”
Achter de deur begon een smalle stenen trap.
Hij verdween in de duisternis.
Een koele lucht stroomde naar boven.
Ze rook naar vochtige aarde.
Naar steen.
En naar iets anders.
Iets ouds.
Alsof de ruimte tientallen jaren geen frisse lucht had gezien.
Walter pakte een olielamp van een plank naast de deur.
Hij stak haar aan met een lucifer.
Het warme licht danste over de stenen muren.
“Elektriciteit?”
vroeg Milan.
Walter schudde glimlachend zijn hoofd.
“Niet overal is modern licht een verbetering.”
Hij zette één voet op de eerste trede.
“Blijf dicht bij me.”
De trap was smal.
De stenen treden waren uitgesleten in het midden.
Alsof er vroeger veel mensen overheen hadden gelopen.
Na een twintigtal treden bereikten ze een lage gang.
Het plafond was nauwelijks hoog genoeg.
Dikke natuurstenen blokken vormden de muren.
Hier en daar liep water langzaam langs de voegen.
Het enige geluid was het zachte druppen ergens verderop.
Walter liep zonder aarzelen door.
“Hoe oud is dit?”
vroeg Milan.
“Ouder dan de boekhandel.”
“Nóg ouder?”
Walter knikte.
“Veel ouder.”
Hij hield de lamp iets hoger.
In het licht verschenen oude tekens op de muur.
Geen woorden.
Maar symbolen.
Sterren.
Kleine kompassen.
En hier en daar een eenvoudig bootje.
Milan bleef staan.
“Dat bootje…”
Walter keek om.
“Je herkent het.”
“Mijn vader heeft er ook één.”
Walter glimlachte.
“Ja.”
“Waarom staat het hier?”
Walter streek voorzichtig met zijn vingers over het uitgehouwen hout.
“Dat is een verhaal voor later.”
Hij liep verder.
De gang maakte een flauwe bocht.
Aan het einde verscheen een zware houten deur, verstevigd met zwarte ijzeren banden.
Boven de deur was in de steen één woord uitgehouwen.
Bewaarplaats
Walter bleef ervoor staan.
Hij legde zijn hand op het oude hout.
“Dit was vroeger het hart van de boekhandel.”
“Een kelder?”
Walter knikte.
“Maar niet alleen voor boeken.”
Hij duwde de deur langzaam open.
De scharnieren protesteerden met een diepe kreun.
Daarachter lag een grote gewelfde ruimte.
Langs de muren stonden houten rekken.
Sommige leeg.
Andere gevuld met zorgvuldig afgesloten kisten, dozen en leren kokers.
In het midden stond een lange tafel.
Daarop lagen kaarten, oude meetinstrumenten en een grote koperen lantaarn.
Alles was bedekt met een dun laagje stof.
Alsof hier al jaren niemand meer had gewerkt.
Toch voelde de ruimte niet verlaten.
Integendeel.
Ze ademde rust.
En verwachting.
Milan draaide langzaam een volledige kring.
“Dit is ongelooflijk…”
Walter zette de olielamp op de tafel.
“Welkom.”
Hij keek de jongen aan.
“In de Bewaarplaats.”
Op datzelfde moment viel Milans blik op de achterwand.
Tussen twee hoge rekken hing een groot schilderij.
Het stelde geen landschap voor.
Geen gebouw.
Maar een groep mensen.
Vijf jonge volwassenen.
Voor het Sint-Luciahuis.
Hij herkende Walter onmiddellijk.
Ook Victor.
En Anna.
Maar helemaal rechts stond nog iemand.
Een jonge vrouw met licht haar.
Ze glimlachte recht naar de schilder.
Op de lijst stond een klein messing plaatje.
De Bewaarders – zomer 1982.
Hear Ye, Partner!
Een luxe wenskaart, waardig voor sheriff én pionier.
Hoogwaardig gedrukt, zo scherp als een revolver op high noon.
Met bijgeleverde envelop, klaar voor de rit over de prairie.
Perfect voor verjaardagen, van cowboy tot ranchbaas.
Voeg je eigen persoonlijke boodschap toe, recht uit het hart… of uit de saloon.
Veelgestelde vragen
Waarom een kaart met foto kiezen?
Dat maakt de kaart uniek.
Wat schrijf je op een kaart voor een buur?
Houd de boodschap vriendelijk en warm.
Hoe schrijf je een korte verjaardagswens?
Feliciteer en wens geluk toe.
Wat is de beste afsluiting van een kaart?
Met vriendelijke groeten of liefs.
Wat zijn populaire verjaardagsquotes?
Inspirerende of humoristische citaten.
