Hoofdstuk 7 – De Kamer boven de Boekhandel

Deel 3 van 3

Walter legde de map voorzichtig op de grote werktafel.

Hij bleef er even met beide handen op rusten.

Alsof hij zich ervan wilde vergewissen dat het juiste moment werkelijk was aangebroken.

“Toen Anna hier voor het eerst kwam,” zei hij zacht, “was ze nauwelijks ouder dan jij.”

Milan keek naar de versleten kaft.

De hoeken waren afgerond.

Het donkerblauwe linnen was op verschillende plaatsen verbleekt.

Deze map was vaak geopend.

En misschien nog vaker weer gesloten.

Walter sloeg haar langzaam open.

Op de eerste bladzijde stond geen tekst.

Alleen een kleine aquarel.

Een oude eik.

Daaronder, in hetzelfde sierlijke handschrift dat Milan inmiddels onmiddellijk herkende, stond geschreven:

Luister eerst. Begrijp daarna.

Walter glimlachte.

“Dat was typisch Anna.”

“Schilderde ze ook?”

“Ze tekende om na te denken.”

Hij sloeg de volgende bladzijde om.

Daar stonden schetsen van het dorpsplein.

Niet zoals het nu was.

Maar zoals het er tientallen jaren geleden had uitgezien.

De oude muziekkiosk.

De verdwenen lindeboom.

Huizen die inmiddels waren afgebroken.

Op vrijwel iedere tekening stonden kleine pijltjes met korte opmerkingen.

“Hier wordt altijd gewacht.”

“Mensen kijken nooit omhoog.”

“De wind draait hier eerder dan elders.”

Milan fronste.

“Wat betekenen die opmerkingen?”

Walter haalde zijn schouders op.

“Anna observeerde.”

“Waarnaar?”

“Alles.”

Hij keek glimlachend naar de tekeningen.

“Volgens haar vertelde een dorp voortdurend verhalen.”

“Zelfs zonder woorden.”

Milan bladerde verder.

De volgende pagina’s stonden vol met portretten.

Niet gedetailleerd.

Maar treffend.

Een bakker.

Een postbode.

Een schooljuf.

Zelfs Walter.

Jonger.

Met donker haar.

Hij stond voor de boekhandel met een stapel boeken onder zijn arm.

“Ze heeft u goed getroffen.”

Walter lachte zacht.

“Ze zei altijd dat niemand zichzelf echt kent.”

“En zij wel?”

“Ze deed haar best.”

Milan glimlachte.

Hoe meer hij over Anna hoorde, hoe nieuwsgieriger hij werd naar iemand die hij nooit had ontmoet.

Verderop veranderde de inhoud van de map.

De tekeningen maakten plaats voor kaarten.

Notities.

Lijstjes.

Op één bladzijde stonden slechts namen.

Walter.

Victor.

Elise.

Thomas.

En nog een tiental anderen.

Sommige namen waren onderstreept.

Andere doorgestreept.

Naast één naam stond een klein sterretje.

Milan keek beter.

“Thomas.”

Zijn vader.

“Waarom staat zijn naam hierbij?”

Walter keek lang naar de bladzijde.

“Omdat Anna dacht dat hij later iets zou moeten bewaren.”

“Bewaren?”

Walter knikte.

“Niet een voorwerp.”

Hij keek Milan aan.

“Een herinnering.”

Milan voelde een rilling over zijn armen trekken.

Zijn vader had inderdaad al die jaren iets bewaard.

De metalen koffer.

Zonder dat Milan daarvan had geweten.

Hij sloeg nog een bladzijde om.

Nu verscheen een grote tekening van het Sint-Luciahuis.

Veel gedetailleerder dan de afbeeldingen op de oude plattegrond.

Iedere verdieping was zorgvuldig uitgewerkt.

Slaapzalen.

De kapel.

De bibliotheek.

De keuken.

Zelfs de tuin stond erop.

Maar helemaal rechts, achter een dikke muur, was een kleine ruimte getekend die nergens op de officiële plattegrond voorkwam.

Er liep slechts één smalle gang naartoe.

Naast de ruimte stond een klein kompas.

Hetzelfde symbool als op zijn koperen sleuteltje.

Zijn hart sloeg een slag over.

“Walter…”

Hij wees naar de verborgen kamer.

“Wat is dit?”

Walter keek aandachtig naar de tekening.

“Dat vroeg ik Anna ook.”

“En?”

Walter glimlachte weemoedig.

“Ze zei dat sommige kamers pas bestaan wanneer iemand ze zoekt.”

“Dat is toch onmogelijk.”

“Waarschijnlijk.”

Hij keek opnieuw naar de tekening.

“En toch heeft ze deze kamer getekend voordat iemand anders wist dat ze bestond.”

Milan boog zich verder over de kaart.

De kamer was klein.

Bijna vierkant.

Middenin stond een cirkel.

Daarin was opnieuw hetzelfde kompas getekend.

Aan de rand had Anna met potlood één zin geschreven.

Alleen de tweede sleutel wijst de weg.

Zijn adem stokte.

“Dat staat ook op mijn briefje.”

Walter knikte langzaam.

“Daarom wilde ik je deze map laten zien.”

Milan keek op.

“U gelooft dus dat de sleutel…”

“…geen slot opent.”

Walter maakte de zin af.

“…maar een plaats aanwijst.”

De woorden vielen langzaam op hun plaats.

De sleutel.

Het kompas.

De verborgen kamer.

Het Sint-Luciahuis.

Ze hoorden allemaal bij elkaar.

Maar hoe?

Hij keek opnieuw naar de tekening.

Plotseling viel hem iets op.

De gang naar de verborgen kamer begon niet in het gebouw.

Hij begon…

buiten.

Onder een klein rond symbool.

Een oude waterput.

“Die put…”

fluisterde Milan.

“Bestaat die nog?”

Walter antwoordde niet onmiddellijk.

Hij liep naar het raam en keek uit over het winterse dorpsplein.

“Nee.”

zei hij uiteindelijk.

“Tenminste…”

Hij glimlachte flauwtjes.

“…iedereen denkt van niet.”

Milan keek hem vragend aan.

Walter wees naar buiten.

Recht tegenover de boekhandel.

Naar de oude fontein op het plein.

“Voordat daar een fontein stond…”

zei hij zacht,

“…lag op precies die plek een waterput.”

Hij draaide zich langzaam weer naar Milan.

“En morgen…”

Zijn stem werd nauwelijks meer dan een fluistering.

“…gaan we kijken of hij er nog steeds is.”