Hoofdstuk 8 – De Trap naar Boven
Deel 3 van 3
Milan bleef voor het schilderij staan.
Het was groter dan hij eerst had gedacht.
De verf was op sommige plaatsen gebarsten, maar de kleuren waren verrassend levendig gebleven.
Vijf jonge mensen.
Ze stonden niet in een keurige rij.
Ze leken met elkaar in gesprek te zijn, alsof de schilder hen midden in een gewone zomerdag had vastgelegd.
Victor stond met zijn handen in zijn zakken.
Walter hield een stapel boeken tegen zijn borst.
Anna keek niet naar de schilder, maar naar iets buiten beeld.
Naast haar stond de jonge vrouw met het lichte haar.
En helemaal links stond een jongen die Milan niet kende.
Op het messing plaatje onder de lijst stond slechts één regel.
De Bewaarders – zomer 1982.
“Wie zijn ze allemaal?”
vroeg Milan zacht.
Walter kwam naast hem staan.
Hij keek lange tijd zwijgend naar het schilderij.
“Wij dachten vroeger dat een dorp niet alleen uit huizen bestond.”
Hij glimlachte flauwtjes.
“Maar ook uit herinneringen.”
Hij wees naar Victor.
“Je vader.”
Daarna naar zichzelf.
“Ik.”
Zijn vinger bleef rusten op Anna.
“Anna Meers.”
Hij zweeg even.
“Zij herinnerde ons eraan waarom bewaren belangrijk was.”
Milan keek naar de jonge vrouw met het lichte haar.
“En zij?”
Walter haalde langzaam adem.
“Haar naam was Clara.”
Milan keek verbaasd op.
“Clara?”
Walter knikte.
“Ze was restaurator.”
“Van boeken?”
“Van alles wat dreigde te verdwijnen.”
Hij glimlachte.
“Foto’s. Brieven. Kaarten. Schilderijen.”
Zijn blik werd zachter.
“En soms ook mensen.”
Die laatste woorden bleven hangen.
Milan durfde niet meteen verder te vragen.
Hij keek naar de onbekende jongen aan de linkerkant.
“En hij?”
Walter glimlachte.
“Lucas.”
“Wat deed hij?”
“Lucas tekende kaarten.”
“Zoals die boven?”
“Precies.”
Walter keek opnieuw naar het schilderij.
“Zonder Lucas waren veel plaatsen voorgoed vergeten.”
Milan stapte een stukje dichterbij.
Nu zag hij iets eigenaardigs.
Op de achtergrond van het schilderij stond het Sint-Luciahuis.
Maar in één van de ramen op de bovenste verdieping leek een schaduw zichtbaar.
Niet duidelijk.
Eerder een vage gestalte.
Alsof iemand vanachter het glas naar buiten keek.
“Weet u dat die persoon daar staat?”
vroeg Milan.
Walter keek aandachtig.
Zijn glimlach verdween.
“Dat is me nooit eerder opgevallen.”
Hij liep dichter naar het doek.
Heel voorzichtig streek hij met zijn vingers langs de lijst.
“Vreemd…”
“Wat?”
“Ik heb dit schilderij tientallen keren bekeken.”
Hij kneep zijn ogen samen.
“Maar dat raam…”
Hij maakte zijn zin niet af.
Even bleef het stil.
Toen draaide Walter zich om.
“Kom.”
Hij liep naar de lange tafel in het midden van de ruimte.
Onder de dikke stoflaag lag een groot leren register.
De leren band was donker geworden van ouderdom.
Op de voorkant stond in goudkleurige letters:
Register van Bewaring
Walter blies voorzichtig het stof weg.
Hij opende het boek.
De eerste pagina bevatte slechts één zin.
Wat wordt bewaard, mag nooit worden vergeten.
Daaronder volgden tientallen namen.
Sommige kende Milan inmiddels.
Victor De Wilde.
Walter Vermeer.
Anna Meers.
Clara Van Hove.
Lucas Martens.
En nog veel meer.
Achter iedere naam stond een datum.
En één woord.
Overgedragen.
“Wat betekent dat?”
vroeg Milan.
Walter streek langzaam over het vergeelde papier.
“Wanneer iemand zijn taak doorgaf aan een ander…”
Hij tikte op het register.
“…werd dat hier opgeschreven.”
“Welke taak?”
Walter keek hem aan.
“Herinneringen bewaren.”
Milan fronste.
“Dat klinkt niet als een echte taak.”
Walter glimlachte.
“Misschien is het wel de belangrijkste.”
Hij bladerde verder.
Plotseling bleef hij stil.
Zijn hand verstijfde op de bladzijde.
Milan zag hoe de kleur uit zijn gezicht wegtrok.
“Walter?”
Hij antwoordde niet.
Zijn blik bleef op één regel rusten.
Heel langzaam schoof hij het register naar Milan toe.
“Lees deze naam.”
Milan keek naar de onderste regel op de pagina.
Zijn adem stokte.
Daar stond:
Thomas De Wilde
Daarnaast geen datum uit 1982.
Maar een veel recentere.
14 november 2008
En daarachter stond niet Overgedragen.
Er stond iets anders.
Bewaarder.
“Mijn vader…”
fluisterde Milan.
Walter knikte nauwelijks merkbaar.
“Ja.”
“Maar hij heeft hier nooit iets over gezegd.”
“Dat weet ik.”
“Waarom niet?”
Walter sloot langzaam het register.
“Omdat hij een belofte heeft gedaan.”
“Welke belofte?”
Walter antwoordde niet direct.
Hij liep naar één van de houten rekken langs de muur.
Helemaal bovenaan stond een smalle, langwerpige houten kist.
Hij haalde haar voorzichtig naar beneden.
Het deksel was verzegeld met donkerrode lak.
In het zegel stond hetzelfde kompas dat op Milans sleuteltje was gegraveerd.
Walter legde de kist op tafel.
Hij keek Milan ernstig aan.
“Deze kist mocht pas geopend worden…”
Hij zweeg even.
“…wanneer de volgende Bewaarder zichzelf zou melden.”
Milan keek hem verbaasd aan.
“Maar die is er toch niet?”
Walter hield zijn blik vast.
“Dat dacht ik ook.”
Hij legde langzaam zijn hand op het deksel.
“Tot jij de tweede sleutel vond.”
De stilte die volgde leek de hele ondergrondse ruimte te vullen.
Zelfs het druppelende water was niet meer hoorbaar.
Walter liet zijn hand van de kist glijden.
Hij keek Milan recht aan.
“Ik denk…”
zei hij bijna fluisterend,
“…dat deze kist al die jaren op jou heeft gewacht.”
Hear Ye, Partner!
Een luxe wenskaart, waardig voor sheriff én pionier.
Hoogwaardig gedrukt, zo scherp als een revolver op high noon.
Met bijgeleverde envelop, klaar voor de rit over de prairie.
Perfect voor verjaardagen, van cowboy tot ranchbaas.
Voeg je eigen persoonlijke boodschap toe, recht uit het hart… of uit de saloon.
Veelgestelde vragen
Waarom een kaart met foto kiezen?
Dat maakt de kaart uniek.
Wat schrijf je op een kaart voor een buur?
Houd de boodschap vriendelijk en warm.
Hoe schrijf je een korte verjaardagswens?
Feliciteer en wens geluk toe.
Wat is de beste afsluiting van een kaart?
Met vriendelijke groeten of liefs.
Wat zijn populaire verjaardagsquotes?
Inspirerende of humoristische citaten.
