Hoofdstuk 4 – Deel 1
Hoofdstuk 4 – Deel 1
De zaterdag begon met mist.
Geen dichte, ondoordringbare sluier die het dorp opslokte, maar een dunne nevel die als een doorschijnend deken over Sterrendam hing. De kerktoren leek hoger dan anders, alsof hij boven de wolken uitstak. Langs de Verde zweefden flarden mist vlak boven het water en de eerste zonnestralen deden het oppervlak glinsteren als gebroken glas.
Milan stond al vroeg voor zijn slaapkamerraam.
Zijn camera hing om zijn nek.
Op zijn bureau lag de afdruk van de foto die hij de avond ervoor tientallen keren had bekeken.
Clara.
In de weerspiegeling van een etalageruit.
Twee dagen vóór hij haar ooit had ontmoet.
Hij had de foto opnieuw en opnieuw vergroot, in de hoop dat het gezicht scherper zou worden. Dat was niet gebeurd. Integendeel. Hoe langer hij keek, hoe korreliger het beeld werd.
Maar één detail bleef haarscherp in zijn geheugen.
De hand naast Clara.
En de gouden ster die daarin heel even het licht had gevangen.
Hij schreef er zelf met potlood bij:
Wie was er bij haar?
Met daaronder nog een tweede vraag.
Waarom keek ze recht naar mij?
Hij stopte de foto voorzichtig in een mapje en trok zijn jas aan.
Zijn moeder riep vanuit de keuken dat het ontbijt klaarstond.
“Ik ben zo terug!” antwoordde hij.
Hij wist zelf al dat dat waarschijnlijk niet waar was.
Een kwartier later liep hij over het dorpsplein.
De markt moest nog op gang komen.
Kramen werden uitgeklapt, zeilen strakgetrokken en houten bakken vol groenten uit bestelwagens getild. De geur van vers brood waaide vanuit de bakkerij de straat op. Twee fietsers groetten elkaar alsof ze elkaar gisteren nog niet hadden gezien.
Alles leek gewoon.
En toch betrapte Milan zichzelf erop dat hij naar gezichten keek.
Naar handen.
Naar jassen.
Sinds de man met de grijze mantel voelde iedere onbekende als een mogelijk antwoord.
Of als een nieuw raadsel.
Hij glimlachte om zichzelf.
Een week geleden zou hij gedacht hebben dat hij doorsloeg.
Nu wist hij niet meer wat normaal was.
Zijn voeten brachten hem vanzelf naar Boekhuis De Horizon.
Hij had zichzelf voorgenomen Walter vandaag niet te bestoken met vragen.
Dat had weinig zin.
Walter vertelde nooit iets omdat iemand erom vroeg.
Hij vertelde iets wanneer hij vond dat de tijd rijp was.
En vreemd genoeg begon Milan dat steeds beter te begrijpen.
Walter stond buiten.
Zoals bijna iedere zaterdag had hij een houten rek vol tweedehandsboeken naar buiten gereden. Met rustige bewegingen zette hij de boeken recht, streek een stofomslag glad en draaide een vergeelde atlas zodat de titel beter zichtbaar werd.
Hij keek op toen Milan dichterbij kwam.
“Goedemorgen.”
“Goedemorgen.”
Walter keek even naar de camera.
“Al foto’s gemaakt?”
“Nog niet.”
“Dat verbaast me.”
“Waarom?”
“Omdat mist dingen laat zien die je op een zonnige dag nooit opmerkt.”
Milan keek automatisch om zich heen.
“Zoals?”
Walter glimlachte.
“Dat moet een fotograaf zelf ontdekken.”
Milan schudde lachend zijn hoofd.
“U geeft echt nooit een rechtstreeks antwoord.”
“Toch wel.”
Walter schoof een stapel boeken iets naar links.
“Alleen niet altijd op de vraag die gesteld wordt.”
Milan lachte.
Hij merkte dat hij zich steeds meer op zijn gemak voelde bij de oude boekhandelaar. Niet omdat Walter minder geheimzinnig werd, maar omdat hij begon te begrijpen dat achter iedere omweg een bedoeling zat.
Walter pakte een klein borsteltje en veegde zorgvuldig stof van een leren boekband.
“Heb je slecht geslapen?”
Milan keek verrast op.
“Zie ik dat?”
“Je ogen vertellen het.”
Hij knikte naar Milans jaszak.
“En ik vermoed dat je die foto minstens tien keer opnieuw hebt bekeken.”
Milan bleef stokstijf staan.
“Hoe weet u dat?”
Walter keek hem met een twinkeling aan.
“Dat weet ik niet.”
Hij glimlachte.
“Maar ik zou precies hetzelfde gedaan hebben.”
Voor het eerst sinds dagen voelde Milan de spanning uit zijn schouders verdwijnen.
Walter had geen bovennatuurlijke gave.
Hij kende gewoon mensen.
Misschien was dat nog indrukwekkender.
Binnen in de boekhandel hing de vertrouwde geur van papier, hout en koffie.
Er waren al een paar klanten.
Een oudere vrouw bladerde door een kookboek.
Een jongen van een jaar of twaalf zat verdiept in een stripalbum op een krukje bij het raam.
Walter knikte naar hen.
“Loop maar even naar achter.”
“Mag dat?”
“Je weet de weg.”
Milan liep tussen de hoge boekenkasten door.
Langs romans.
Poëzie.
Geschiedenis.
De vloer kraakte zacht onder zijn schoenen.
Achter in de winkel bleef hij staan.
Op de tafel lag het donkerblauwe boek dat Walter gisteren had laten zien.
Gesloten.
Alsof het op hem wachtte.
Hij stak automatisch zijn hand uit.
Maar nog voordat hij het boek aanraakte, viel zijn oog op iets anders.
Naast het boek lag een oude zwart-witfoto.
Niet erin.
Ernaast.
Alsof iemand haar bewust had klaargelegd.
Milan pakte haar voorzichtig op.
Zijn hart sloeg een slag over.
Dezelfde vijf jonge mensen waren er opnieuw bij.
Maar deze keer stonden ze lachend vóór de ingang van Boekhuis De Horizon.
En helemaal rechts stond een jonge vrouw die hij nog niet eerder had gezien.
Tenminste…
Dat dacht hij.
Hij keek aandachtiger.
Er was iets aan haar gezicht.
De vorm van haar ogen.
De manier waarop ze glimlachte.
Een vreemd gevoel van herkenning trok door hem heen.
Hij kende haar niet.
Daar was hij zeker van.
En toch…
alsof hij haar ooit eerder had gezien.
Niet in het echt.
Maar ergens anders.
Op de foto stonden vijf namen.
Walter.
Victor.
Thomas.
Elise.
En onderaan:
Anna.
Nog voordat Milan de naam een tweede keer kon lezen, hoorde hij Walters stem vlak achter zich.
“Ik vroeg me al af wanneer je die zou ontdekken.”
Hoofdstuk 4 – Deel 1
Hear Ye, Partner!
Een luxe wenskaart, waardig voor sheriff én pionier.
Hoogwaardig gedrukt, zo scherp als een revolver op high noon.
Met bijgeleverde envelop, klaar voor de rit over de prairie.
Perfect voor verjaardagen, van cowboy tot ranchbaas.
Voeg je eigen persoonlijke boodschap toe, recht uit het hart… of uit de saloon.
Veelgestelde vragen
Wat zet je op een kaart voor een 50e verjaardag?
Benadruk de mooie herinneringen en levenservaring.
Hoe lang moet een verjaardagswens zijn?
Kort en oprecht is vaak voldoende.
Wat zijn originele verjaardagswensen?
Wensen die aansluiten bij de persoonlijkheid van de ontvanger.
Waarom zijn verjaardagskaarten populair?
Ze tonen aandacht en waardering.
