Hoofdstuk 7 – De Kamer boven de Boekhandel

Deel 2 van 3

Walter liep langzaam naar de smalle houten trap achter in de winkel.

Hij stak een oude bronzen sleutel in een deur die Milan nog nooit eerder had opgemerkt.

Ze ging bijna geruisloos open.

“Ik wist niet dat hier nog een verdieping was.”

Walter glimlachte.

“De meeste mensen weten dat niet.”

Hij liet Milan voorgaan.

“Voorzichtig. De vierde trede kraakt altijd.”

Milan keek hem vragend aan.

“Altijd?”

“Al zolang ik me kan herinneren.”

Hij zette zijn voet op de derde trede en stapte daarna voorzichtig over de vierde heen.

Walter volgde.

Inderdaad.

Zelfs zonder gewicht liet de oude plank een zacht kreunend geluid horen.

Bovenaan de trap bleef Milan staan.

De ruimte was veel groter dan hij had verwacht.

Het schuine dak werd gedragen door zware eiken balken die donker waren geworden van de tijd.

Aan weerszijden stonden hoge boekenkasten, maar deze keer waren ze niet gevuld met romans of geschiedenisboeken.

Ordners.

Archiefdozen.

Opgerolde landkaarten.

Houten ladenkastjes met kleine koperen greepjes.

Midden in de kamer stond een grote werktafel.

Daarop lagen tientallen foto’s zorgvuldig naast elkaar.

Verbonden met dunne rode en blauwe draden.

Milan bleef sprakeloos kijken.

“Dit is…”

Walter legde zijn jas over een stoel.

“…de kamer waar antwoorden langzaam ontstaan.”

Hij liep naar het raam.

Vanaf hier keek je uit over heel het dorpsplein.

De kerktoren.

De oude fontein.

Het leegstaande gebouw aan de overkant.

Zelfs de rivier was tussen de huizen zichtbaar.

“Kom.”

Walter wenkte hem dichterbij.

Op de tafel lag een grote kaart van Sterrendam.

Niet de moderne plattegrond die Milan kende.

Deze was met de hand getekend.

Op sommige plaatsen stonden kleine aantekeningen in potlood.

Andere waren met inkt geschreven.

Er liepen dunne lijnen tussen verschillende gebouwen.

Boekhuis De Horizon.

De oude brug.

De kerk.

Het Sint-Luciahuis.

En tientallen andere plekken die Milan niet kende.

“Hebt u dit allemaal gemaakt?”

Walter knikte.

“In de loop van vele jaren.”

“Waarom?”

Walter liet zijn hand langzaam over de kaart glijden.

“Omdat herinneringen zich niet netjes laten bewaren.”

Hij tikte op een rood lijntje.

“Ze lopen door elkaar.”

Daarna op een blauw lijntje.

“Net als mensen.”

Milan keek aandachtig.

Bij sommige gebouwen stonden kleine symbolen.

Sterren.

Cirkels.

Sleutels.

En op enkele plaatsen hetzelfde kompas dat op zijn koperen sleuteltje stond.

Hij wees ernaar.

“Dat teken.”

Walter glimlachte.

“Nu kijk je goed.”

“Het staat overal.”

“Nee.”

Walter schudde zijn hoofd.

“Alleen waar iemand iets heeft achtergelaten.”

Milan voelde een lichte rilling.

“Iemand?”

Walter antwoordde niet.

Hij trok voorzichtig een brede lade onder de tafel open.

Binnenin lagen tientallen vergeelde enveloppen.

Sommige ongeopend.

Andere verzegeld met donkerrode lak.

Op vrijwel iedere envelop stond een datum.

En een naam.

Walter haalde er één uit.

Op de voorkant stond geschreven:

Victor De Wilde

Milan herkende onmiddellijk het handschrift.

Hetzelfde sierlijke schrift.

Hij voelde zijn hart sneller slaan.

“Dat is…”

“Ja.”

Walter draaide de envelop om.

De lakzegel was ongebroken.

“Je vader heeft deze nooit geopend.”

“Waarom niet?”

Walter keek lang naar de envelop.

“Misschien omdat hij wist wat erin stond.”

“Dat kan toch niet?”

“Nee.”

Hij glimlachte zacht.

“Maar sommige mensen kennen een antwoord voordat ze de brief lezen.”

Hij legde de envelop weer voorzichtig terug.

Daarna trok hij een tweede lade open.

Hier lagen geen brieven.

Maar oude voorwerpen.

Een kompas zonder naald.

Een zilveren zakhorloge dat op vijf over twaalf was blijven staan.

Een gedroogde korenbloem tussen twee glazen plaatjes.

En een kleine houten letter L.

Milan keek verbaasd.

“Waarom bewaart u dit allemaal?”

Walter pakte het zakhorloge op.

“Omdat voorwerpen soms beter onthouden dan mensen.”

Hij draaide het horloge tussen zijn vingers.

“Dit heeft ooit iemand gered.”

Hij wees naar de bloem.

“Die herinnerde iemand aan een belofte.”

Toen naar de houten letter.

“En deze…”

Hij glimlachte weemoedig.

“…is jarenlang gezocht.”

Milan keek hem onderzoekend aan.

“Door wie?”

Walter legde de letter terug.

“Door iemand die dacht dat hij alleen nog een naam miste.”

Steeds vaker kreeg Milan het gevoel dat Walter niet zomaar verhalen vertelde.

Hij sprak alsof ieder voorwerp deel uitmaakte van één groot boek.

Een boek waarvan de hoofdstukken door het hele dorp verspreid lagen.

Zijn blik viel opnieuw op de grote kaart.

Nu zag hij iets wat hem eerder was ontgaan.

In de rechterbovenhoek stond een klein vierkant getekend.

Daarin stonden slechts twee woorden.

Tweede Sleutel.

Daarnaast wees een fijne potloodlijn naar…

de boekhandel.

“Walter…”

Hij wees naar de kaart.

“Waarom eindigt die lijn hier?”

Walter keek nauwelijks.

Alsof hij allang wist wat Milan had ontdekt.

“Omdat sommige sleutels geen deuren openen.”

Hij keek Milan aan.

“Maar kamers.”

“Deze kamer?”

Walter knikte langzaam.

“Deze kamer.”

Milan liet zijn blik opnieuw door de ruimte dwalen.

Ineens besefte hij iets.

Overal stonden twee stoelen.

Eén bij de werktafel.

Eén bij het raam.

Eén naast de kast.

Nooit één.

Altijd twee.

“U bent hier nooit alleen geweest.”

Walter glimlachte.

“Nee.”

“Met wie?”

Heel even leek de warmte uit zijn gezicht te verdwijnen.

Hij liep langzaam naar de boekenkast achter in de kamer.

Zijn vingers gleden langs de ruggen van oude mappen.

Tot hij één map voorzichtig uit de rij trok.

Op de kaft stond geen titel.

Alleen één naam.

Anna Meers.

Walter hield de map enkele tellen in zijn handen zonder haar te openen.

Toen keek hij Milan aan.

“Ik denk…”

zei hij zacht,

“…dat het tijd wordt dat je haar leert kennen.”